آنان كه امين مال و حق مردم شمرده مى‏شوند، هم از افتخار برخوردارند و هم در معرض خطرند.
هر كه بالاتر رود، افتادنش خطرناك‏تر است.
در ثروت‏هاى عمومى و بيت‏المال، همه افراد ملت حق دارند. كسى كه بخشى از اين اموال را در اختيار دارد، يا حق برداشت و امضا و قرارداد و مصرف در محدوده قانون و شرع به او سپرده شده، امين همه مردم است و وظيفه‏اش بسى سنگين.
نحوه برخورد با بيت‏المال نيز شاخص ميزان عدالت و تقواى مسئولان و متصديانى است كه آن را در اختيار دارند.
حفظ بيت‏المال و مصرف درست آن، يك جهاد بزرگ است.
شيطان، در كمين كسانى نشسته كه دسترسى به اموال عمومى دارند و استفاده از بيت‏المال، در اختيارشان است و اين جاده، بسى لغزنده و وسوسه‏انگيز است؛ با پرتگاه‏هاى عميق و پيچ و خم‏هاى خطرناك و انسان، در جدال دائمى با نفس اماره و هواى نفس است.
حركت در مسير رضاى خدا و طبق قانون و حق و عدل، انسان را به »قرب خدا« مى‏رساند؛ ولى غفلت، سستى، سهل‏انگارى، سوء استفاده و بهره‏بردارى شخصى نسبت به بيت‏المال، ابزارى در دست شيطان، براى جهنمى ساختن بندگان خدا و به بند كشيدنِ آزادگان و اسير ساختن دنيازدگان است.
مبادا به »اعتماد« ديگران كه خودش يك امانت است، لطمه بزنيم.
تصور »حق شخصى« در »اموال عمومى«، فكرى است كه شيطان به بعضى دل‏ها مى‏اندازد؛ نگذاريم اين وسوسه، در دل و فكر ما راه پيدا كند.